Magisch Maastricht

Sfeerimpressie MakeYourMind Meeting 11 december 2018

Jaaa, hier is die dan! Ik heb van de “Magische” MakeYourMind Meeting van afgelopen dinsdag 11 december een leuk filmpje gemaakt. Zo kan iedereen een beetje mee (na)genieten.

Dankjewel Twinkel* de kadowinkel dat wij gebruik mochten maken van deze toepasselijke locatie. Het kind in ons borrelde omhoog 

Op naar de volgende!

Wie geen angst kent, kent zichzelf niet

Reflectieverslag MakeYourMind Meeting 23 oktober 2018

Hoe zou de wereld eruit zien zonder angst? Op basis van deze leefvraag gingen de deelnemers van de MakeYourMind Meeting met elkaar in gesprek. De groep kwam snel tot de conclusie dat de kans aannemelijk is dat de mensheid dan niet eens meer bestond. Angst is dus eigenlijk net zo noodzakelijk als liefde om ons voortbestaan te garanderen. En net als liefde heeft angst enorme impact op ons handelen. Want wie zegt dat hij of zij geen angst kent, kent zichzelf niet.

Tijdens de gesprekken tussen de deelnemers lag het voor de hand om eerst te praktische kanten van angst te bespreken. Als je oog in oog staat met een beer, weet je instinctief dat je in gevaar bent. Je bloeddruk stijgt, je hartslag gaat omhoog en bloed wordt onttrokken uit je organen en naar je spieren gestuurd zodat je gereed bent voor actie. Pupillen worden groter en gehoor wordt scherper, zodat je enorme focus krijgt. En je gaat zweten zodat je sneller afkoelt na actie. Allemaal fysieke verschijnselen die ons al eeuwenlang in leven houden.

Vervolgens kwam ter sprake dat angst naast instinctief ook een genetisch karakter kent. Want waarom is de ene persoon angstiger aangelegd dan de ander? Je hebt mensen die angst minder schuwen en daardoor in onze ogen heldhaftiger reageren op ‘gevaarlijke’ omstandigheden. Het lijkt net of zij geen angst kennen. Zij springen de berg af met enkel een parachute op hun rug. Daartegenover zijn er weer anderen die bij het horen van het woord vliegen al het zweet in hun handen van krijgen. En weet je? Dat is helemaal niet erg. Want ook dit zal vermoedelijk een natuurlijke oorzaak kennen. Om ons te beschermen tegen gevaar, had je mensen nodig die de strijd hiertegen aan durfden te gaan. Toch? En niet iedereen heeft het gevoel dat hij/zij iets mist in het leven wanneer hij/zij niet van de berg springt. Het zou anders wel erg druk zijn bovenop de top van de berg.

Daarnaast werd duidelijk dat angst ons ook iets heel belangrijks te vertellen heeft op persoonlijk vlak. Aan de deelnemers werd gevraagd om op papier te tekenen wat ze zouden doen wanneer er geen angst zou bestaan. Dit leidde tot een mooie collectie tekeningen met de prachtigste dromen. De een wilde gaan duiken, de andere wilde een wereldreis maken en weer een ander wilde balletdanseres worden. Kortom allemaal ambities die het leven van deze personen zouden verrijken. Want zou iemand überhaupt vliegangst hebben als hij of zij totaal geen interesse zou hebben in reizen?
Waarom hebben we dan toch zo’n angst om onze dromen te realiseren? Waarschijnlijk heeft dat te maken met datgene wat de mensheid zo uniek maakt. Wij denken namelijk dat we op basis van ervaringen uit het verleden een voorspelling kunnen maken van de toekomst. Dit is natuurlijk een prachtige gave die ons gebracht heeft waar we nu staan. Echter, deze virtuele werkelijkheid die wij in ons hoofd creëren, kan ons ook vertellen wat er allemaal mis kan gaan. Dit roept gevoelens van angst op en deze gevoelens willen we liever niet hebben. Dus kiezen we eerder voor vermijden dan ervaren.

Toch is het een fabel dat mensen die van een berg springen geen angst kennen. Om dit aan de deelnemers te tonen werd de MakeYourMind Meeting afgesloten met een filmpje hoe het is om van een berg te springen. De persoon in kwestie heeft een hartslag van 150 slagen per minuut vlak voordat hij gaat springen. Dus reken maar dat hij angst voelt. Maar wat zorgt er nu voor dat hij het toch doet? Het begon met het maken van een plan. Hij heeft alles tot in ieder detail voorbereid. Met iedere stap in het proces kreeg hij vertrouwen in zijn ‘vlucht’. Hij gebruikte zijn kracht om te visualiseren hoe de vlucht naar beneden zou gaan en raakte hierdoor vertrouwd met zijn angst. Het ergste moment voor hem was in het dal voordat hij de tocht naar boven ging maken. Toen begon de twijfel toe te slaan. Maar omdat hij zijn angsten tijdens zijn visualisaties al had ondervonden, kon hij deze erkennen en een plek geven. Op die manier liet hij zich hierdoor niet afleiden en kon hij zich focussen op zijn daadwerkelijke sprong. Hij genoot!

Angst is dus niet alleen een oeroud instinct dat ons waarschuwt voor gevaar, maar angst vertelt ons ook wat we echt belangrijk vinden. Als je er achter wilt komen wat jij echt wil in je leven, begin dan voor de verandering eens bij je angst. Het vertelt je wie je wilt zijn, waar je al heel lang van droomt en waar je nog in kunt groeien. En maak dan vervolgens een plan. Een plan dat bij jou past. Gebruik je kracht om het voor je te zien. Sta open voor de emoties die het allemaal bij je oproept. En realiseer je dat deze allemaal tot jouw denkbeeldige werkelijkheid horen. Zo kon een van de deelnemers helaas geen balletdanseres meer worden, maar was zich er nu wel van bewust dat zij haar artistieke dromen ook op andere manieren invulling kan geven. Haar angst is er nog wel en gelukkig maar. Want zo weten we zeker wanneer dingen echt belangrijk voor ons zijn.

Link naar het filmpje “sense of flying”: https://www.youtube.com/watch?v=ER1PGYe9UZA

Het antwoord op de ongestelde vraag

Verslag Transitie Intervisiebijeenkomst Zuid-Nederland 11 oktober

Hoe creëer je een echte kringloop economie als we zelf in kringetjes blijven lopen? Volgens Bas Gehlen – directeur van WEPA Nederland (voorheen Van Houtum papier) – moeten we op zoek gaan naar de ongestelde vraag. Niet door de vraag, maar het antwoord eerst te formuleren. Een antwoord dat in eerste instantie onmogelijk lijkt en daardoor dwingt om out-of-the-box vragen te stellen aan je omgeving/stakeholders. Want een ding is zeker. Een kringloop economie komt er alleen als je uit jouw kringetje durft te stappen.

Op donderdagochtend 11 oktober vond bij WEPA Nederland in Swalmen de kick-off plaats van de eerste Zuid-Nederlandse transitie-intervisiebijeenkomst van alumni van de Masterclass Transitiemanagement. En waar gingen we het over hebben? Over de kringloop van WC papier. Een sexy onderwerp is het misschien op het eerste gezicht niet, maar Bas Gehlen kwam met zijn bevlogen verhaal wel heel dicht in de buurt. Het was bijzonder inspirerend om te horen hoe hij samen met zijn team het voor elkaar heeft gekregen om als eerste bedrijf ter wereld volledig biologisch afbreekbaar toiletpapier te produceren. Hiervoor hebben zij het Cradle to Cradle-certificaat ontvangen van het Amerikaanse bureau MBDC. En daar is het niet bij gebleven. Nog steeds ontwikkelt WEPA NL oplossingen om de toiletruimte compleet circulair te maken. Met het sluiten van de kringloop als hun antwoord op de ongestelde vraag.

IMG-2540

Maar de hamvraag die iedere keer terugkomt is: “hoe kun je ervoor zorgen dat alle betrokkenen de waarde van de beoogde transitie inzien, zodat ze daar vol enthousiasme aan mee gaan werken?” Want ook al zie jij de waarde hiervan in, een ander doet het wellicht niks en hij of zij doet daarom vervolgens ook niks. WEPA Nederlands is gevraagd om als koploper op het gebied van duurzaamheidsoplossingen de andere Europese WEPA vestigingen mee te krijgen om ook circulair te gaan denken. Maar hoe creëer je hiervoor draagvlak binnen deze vestigingen? Deze vraag stelde Bas Gehlen aan de deelnemers van de intervisiebijeenkomst. WEPA NL handelt duidelijk vanuit hun ‘drijfveer’ – al meer dan 80 jaar gaan productverbetering en duurzaamheid bij hen hand in hand –  waardoor people, planet en profit bijna als vanzelf volgen. Het werd dan ook snel duidelijk voor de deelnemers dat de kentering naar circulair denken bij de andere vestigingen gestart moet worden door op zoek te gaan naar hún drijfveer. Een kopie van het succes van WEPA NL is volgens de deelnemers lastig te realiseren en stuit sneller op weerstand, omdat je dan in feite de drijfveer van WEPA NL probeert op te leggen. Het devies van de groep luidt om op zoek te gaan naar wat de medewerkers van de andere vestigingen drijft en waar zij trots op zijn. En vandaaruit de connectie te maken met de maatschappelijke zorgen in hun directe omgeving, zodat zij ook onderdeel worden van de oplossing.

IMG-2541

Dit is natuurlijk allemaal makkelijker gezegd dan gedaan. WEPA heeft al diverse projecten gestart om o.a. van lokale medewerkers ambassadeurs te maken en een voor iedereen zichtbaar dashboard te ontwikkelen die de ‘Sustainable Development Goals’ van WEPA omvatten. WEPA is dankbaar voor de input die door de deelnemers is gegeven. Rob Stevens, business unit manager van WEPA NL, vertaalde het naar ‘haakjes’ die zo maar over een aantal weken kunnen haken in een ander nieuw haakje en op deze manier bijdragen aan de oplossing.

Desalniettemin blijft het voor iedere pleitbezorger van een duurzame wereld een lastige opgave om anderen net zo gepassioneerd te maken om zich ook hiervoor in te zetten. Mensen willen van nature niet snel veranderen. Als voorbeeld werd het stopzetten van de fiscale aftrek van autokosten genoemd. De portemonnee werd beloond. Maar nu deze fiscale stimulans is afgeschaft, is het maar de vraag of men blijft kiezen voor een auto die bijdraagt aan het verlagen van de CO2 uitstoot. Hoewel de signalen zichtbaar zijn – zo gaat 2018 de boeken in als het jaar met de meeste warme dagen – voelen veel mensen nog onvoldoende de noodzaak om anders met de wereld om te gaan. De drang om de bewustwording toch enigszins te versnellen, bleek wel uit de behoefte van de deelnemers om zich aan te melden. Zij houden zich dagelijks bezig met transities in diverse sectoren, maar het merendeel loopt tegen de bovengenoemde uitdaging aan. Het was dan ook heel prettig om met een praktisch voorbeeld als de WC papier van WEPA hierover in gesprek te gaan met elkaar. Olivier Rijcken van Iktekenvoorverandering.nu heeft deze dialoog doeltreffend in beeld samengevat. Zie hieronder.

Beeldverslag

Waar eerst de focus lag op het (transitie)proces, is nu duidelijk dat bij veel deelnemers de focus is verlegd naar het hart. Want in het hart maak je de verbinding en niet via het hoofd. Dus eerst de ‘purpose’ en dan het proces. Iedere deelnemer heeft daar zo zijn eigen ideeën over. Een pasklaar antwoord is er niet. En gelukkig maar, want anders blijven we maar in kringetjes lopen en wordt die ongestelde vraag nooit gesteld!

Welk beeld laat jij aan de wereld zien?

Reflectieverslag MakeYourMind Meeting 29 mei 2018

Twee mensen die elkaar voor het eerst ontmoeten, niet eens van elkaar weten hoe ze heten, voeren gelijk een diepgaand gesprek. Ze zijn niet terughoudend in wat ze met elkaar delen. Ze ontdekken dat ze raakvlakken hebben en inspireren elkaar met hun levensverhaal. Terwijl zij misschien in het dagelijkse leven niet snel op elkaar waren afgestapt, vinden ze herkenning in elkaars inzichten.

P1120461

MakeYourMind Meeting 29 mei 2018

Een van de deelnemers schreef achteraf dat zij het ontmoeten van nieuwe mensen op deze wijze heel inspirerend vond. Toen ik dit las constateerde ik dat je zichtbare identiteit (hoe je oogt; kleding, houding, taal) heel bepalend is voor het creëren van je sociale omgeving.

Echter onder die zichtbare laag ligt blijkbaar een minder zichtbare laag identiteit verscholen. Dus als wij elkaar in de eerste instantie selecteren op de visuele identiteit, maken we doorgaans een keuze op basis van subjectieve vooroordelen. Zijn wij ons daarvan bewust als wij ’s morgens voor de kledingkast staan? Kiezen wij een type uiterlijk zodat we geaccepteerd worden en nemen wij voor lief dat wij andere mooie ontmoetingen hierdoor kunnen mislopen? En misschien ons anders voordoen dat we ons op dat moment voelen? Waarschijnlijk wel. Ons oerinstinct leert ons om bepaald (visueel) gedrag te tonen om op die manier op te worden genomen binnen een bepaalde gemeenschap. Maar waarom zijn wij dan zo hard op zoek naar onszelf? Zorgen onze oude hersenen ervoor dat de visuele identiteit onze innerlijke identiteit overheerst?

Laten we even terug gaan naar de levensvraag die tijdens de MakeYourMind Meeting centraal stond: wat bepaalt onze identiteit? Een van de inzichten die tijdens de gesprekken naar voren kwam was dat je identiteit een combinatie is tussen een kern waarmee je geboren wordt en de verschillende uitingsvormen die je gedurende je leven aanneemt door ervaringen, verschillende rollen en invloeden van buitenaf. Je identiteit wordt dus niet alleen bepaald door je kern (zichtbare eigenschappen, aangeboren talenten en voorkeuren), maar vooral ook door de levenservaring die je opdoet en je persoonlijke waarden die zich hierbij ontwikkelen. En als je daarbij de behoefte optelt om ergens bij te horen, is identiteit een complexe samensmelting van diverse lagen (kern, levenservaring en het visuele zelfbeeld).

Tijdens de gesprekken kwamen dan ook de worstelingen naar boven hoe wij tijdens ons leven vorm proberen te geven aan de zaken die echt betekenis voor ons hebben. Diep van binnen weten we wel wat we belangrijk vinden, maar vooral de buitenste laag – het beeld om erbij te horen – zit ons blijkbaar het meeste in de weg. Het laat ons dingen doen die wij eigenlijk niet willen of niet belangrijk vinden en het onderdrukt het invulling geven aan onze persoonlijke waarden. Uiteindelijk ervaren we het gevoel dat we opzoek moeten gaan naar onze kern.

Maar misschien is die zoektocht toch niet zo complex als we denken. Wanneer we bereid zijn om onze ‘lagen’ te zien en te onderzoeken, kunnen we wellicht makkelijker een onderscheid maken tussen het beeld dat we van onszelf moeten zijn en het beeld dat we graag willen zijn. Aan ons de keuze welk beeld wij aan de wereld laten zien! Wie weet welke bijzondere ontmoetingen ons te wachten staan!

MakeYourMind Meeting 29 mei 2018

MakeYourMind Meeting 29 mei 2018

MakeYourMind Meeting 29 mei 2018

MakeYourMind Meeting 29 mei 2018

Ben ik die olifant?

Reflectieverslag MakeYourMind Meeting 10 april 2018

Heb jij jezelf ooit afgevraagd of jouw gedachten altijd de waarheid spreken? Toen ik twee jaar geleden besloten had om mijn droom te verwezenlijken, werd ik regelmatig overvallen met de gedachte of ik het wel kon. Terwijl er eigenlijk niks aan de hand was. Nou ja, vaak had ik wel de nacht ervoor slecht geslapen. Zou dat een verband kunnen zijn? Maar goed, doordat mijn zelfvertrouwen afnam, kreeg ik ook minder gedaan. En dat alleen al door het denken dat je het niet kan…mmm iets om over na te denken toch?

De eerste MakeYourMission startte dan ook in stilte. 10 minuten lang liepen de deelnemers zwijgend in het licht van de ondergaande zon. De enige dialoog die plaatsvond, was in hun hoofd. Doordat je niet gelijk je gedachten onder woorden hoeft te brengen, kun je ze ook meer op zijn beloop laten gaan. Je hoeft er even niks mee…  Zoals een deelnemer achteraf mooi verwoorden. “We denken altijd dat we alles op moeten vullen met praten. Want dat is sociaal wenselijk. We moeten interesse tonen, raakvlakken zoeken, de ander ervan overtuigen dat we op zijn minst een gelijkwaardig gesprekspartner zijn.  Maar toch lijkt het of je in 10 minuten stilte dichter bij elkaar komt. Juist door uit je “praat-comfort-zone” te komen en gewoon even te “zijn”.”

Meeting 10 april 1

Vervolgens liepen de deelnemers in tweetallen naast elkaar om hun gedachtes nu wel onder woorden te brengen. De stilte had het ongemak van het starten van een diepgaande gesprek weggenomen. Gelijk deelden de deelnemers hun waarnemingen en stelden zich open en kwetsbaar op. Zo vroeg een van de deelnemers zich af. “Ik merk dat ik doemdenk om mezelf voor te bereiden op het ergste. Zelfbescherming dus. Altijd voorbereid zijn. Op alles. Iedere denkbare situatie. Controle.” Best een heftig confronterend inzicht, niet? Ik denk dat velen van ons zich hierin wel herkennen. Maar wist je dat uit een onderzoek blijkt dat 85% van de onderwerpen waar je je zorgen over maakt nooit werkelijkheid worden? En van die overige 15% bleek in de praktijk dat 79% van de mensen de situatie veel beter aankon dan ze dachten, of dat de moeilijke situatie hen een belangrijke les had geleerd. Dus wanneer je de volgende keer weer aan het piekeren bent om van het piekeren af te komen, denk dan even hier aan. Wellicht helpt het. Anders kun je mij altijd bellen.

Het was een relaxte avondwandeling. Mooie omgeving, goede gesprekken en vermakelijke momenten. Ja, want het kan soms heerlijk ontnuchterend werken wanneer je even niet je ‘Keeping Up Appearances” rol hoef te spelen, maar gewoon kan zeggen wat je echt voelt en denkt. We filosofeerden verder over het thema “vertrouwen wij onze gedachte” in mijn Bezinningsruimte in Bunde. Ik had twee confronterende verhalen uitgekozen. Vooral het verhaal over de olifant maakten gevoelens los bij de deelnemers.

In landen waar ze olifanten trainen voor hun zware werk gebruiken ze een hele gemakkelijke en effectieve methode om ervoor te zorgen dat de olifant niet wegloopt. Als de olifant nog een baby is, binden ze hem vast aan een boom met een touw om zijn poot. Hij probeert een aantal keer om te ontsnappen, maar leert al snel dat hij niet weg kan. Zijn lichaam en zijn geest raken gewend aan het touw om zijn poot. De olifant groeit en wordt groter en groter. Ze binden hem nog steeds vast aan de boom. Omdat de olifant gewend is aan het touw om zijn poot, probeert hij al lang niet meer te ontsnappen. Zelfs al hij niet meer aan de boom vast zit. Wij weten natuurlijk allemaal dat hij sterk genoeg is om zich los te trekken. Maar de olifant zal dit niet doen, want hij heeft leren geloven dat dat niet kan. Ook al kan het wel… hij gelooft TOCH dat het niet kan.

Zo liet een deelnemer mij weten dat dit verhaal haar heel diep raakte. De dag daarna gebruikte ze het als een reflecterende metafoor. “Ik heb vandaag al een heel aantal keer gedacht; ‘ja ik vind zeg of denk dit nu wel, maar is dat eigenlijk wel écht zo? Of is dat de band om mijn enkel? En zo ja kan ik die dan los knippen?”. Heel vaak stellen we zaken uit omdat we denken dat we het niet kunnen. Maar vaak is het meer de angst dan de werkelijkheid die ons gevangen houdt. Begrijp mij hier niet verkeerd. Angst heeft wel degelijk een functie, maar de functie kan na verloop van tijd niet meer relevant zijn. Zo constateerde een andere deelnemer dat “Negatieve gedachten zijn bij mij ook angsten, ik zie in dat ik eerst de angst nodig had ter bescherming, om daarna in te zien dat die angst mij niet meer dient nu, eerder beperkt en dat ik altijd de keuze heb om het anders te doen.” Wauw toch!

Meeting 10 april 2

Waar komen onze gedachten vandaan? We waren het er unaniem over eens dat de omgeving een hele grote invloed heeft. Maar juist die omgeving kan ons ook helpen onze gedachten te bestuderen. Want wil jij met jouw ‘doemdenkgedachten’ bijvoorbeeld jouw angsten aan jouw kinderen doorgeven? Is de oplossing dan ‘wegdrukken’? We weten allemaal dat dit niet helpt. Het maakt het soms alleen maar erger. Wat dan wel? Zoals ik al zei heeft angst een functie. Dus wanneer je ’s nachts’ ligt te malen, is er iets gaande wat dat bij je heeft los gemaakt. Probeer eens te achterhalen wat daar de oorzaak van is en waarom je daar zo heftig op reageert. Een van de deelnemers pas dit al toe. “Als iets mij triggert is dit een uitnodiging voor mij om naar dit pijnstukje te kijken.” Ze negeert het niet. Ze gaat het juist onderzoeken. Daardoor heeft ze recentelijk een belangrijke beslissing genomen, die ze jaren geleden niet had durven nemen.

Dus vertrouw ik mijn eigen gedachten? In mij geval kan ik daar geen absolute ja of nee op zeggen. Ik vertrouw op het feit dat mijn gedachte mij zaken willen vertellen die mijn aandacht nodig hebben. En daarnaast ga ik er vanuit dat dit niet de enige waarheid is. Dus mijn advies is: luister met oprechte interesse naar je gedachten, maar geef je zelf raad zoals je dat ook aan een beste vriend of vriendin zou doen. Het ontwikkelend van dit reflecterend vermogen is dan ook niets voor niets een van de leerpijlers van de MakeYourMind Meetings. Het heeft mij in ieder geval geholpen vertrouwen te blijven houden in mijzelf en mij niet te veel te laten misleiden door mijn “waarschuwende gedachten”. De olifant is los in mij….